جنگ در راه خدا، شكر نعمت حیات است. آیه قبل فرمود: خداوند آنان را زنده نمود، ولى شاكر نبودند. و این آیه مى فرماید: در راه خدا پیكار كنید. بنابراین جهاد، نوعى شكر است. «لایشكرون... و قاتلوا»
تكیه به طاغوت ها و هر آنچه غیر خدایى است، گسستنى و از بین رفتنى است. تنها رشته اى كه گسسته نمىگردد، ایمان به خداست. «لا انفصام لها»
در آیه ى قبل خواندیم كه خداوند ولىّ مؤمنان است و آنان را از ظلمات خارج و به سوى نور مى برد، این آیه و آیات بعد نمونه هایى از ولایت خداوند و بیرون آوردن از ظلمات به نور را مطرح مى كند.
نمایش، از بهترین راه هاى بیان معارف دینى است. «اُنظر الى طعامك و شرابك... و انظر الى... و انظر الى العظام...».
مثل كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند، همانند بذرى است كه هفت خوشه برویاند و در هر خوشه یكصد دانه باشد و خداوند آنرا براى هر كس بخواهد (و شایستگى داشته باشد،) دو یا چند برابر مى كند.
در مجمع البیان حدیثى روایت شده است كه رسول اكرم صلى الله علیه وآله فرمودند: خداوند در قیامت به منّت گذاران، نگاه لطف آمیز نمى كند.
آینده نگرى لازمه ى عقل است. به كسى عشق و محبّت بورزیم كه قدرت داشته باشد و در روز خطر، ما را حمایت كند. «اذ تبرّء الّذین اتّبعوا»