دکتر مسعود امامی با تاکید بر اهمیت خواست و رأی مردم در تمام مراحل قیام امام حسین (ع) مینویسد : بعد از بیعت گسترده مردم کوفه با مسلم بن عقیل، امام (ع) بسوی کوفه حرکت کرد اما با شکسته شدن بیعت مردم، امام (ع) از قیام برای تشکیل حکومت در کوفه منصرف شد و حتی همراهی با خود را بر خانواده اش هم تحمیل نکرد.
آیات قرآن گویای زنده بودن شهداست. اگر در ماه محرم میبینیم حس و حال مردم عاشورایی و حسینی شد، به دلیل همین حضور باطنی اما در عین حال حقیقی شهدای کربلا بین مردم است.
عدهای که به امام حسین (ع) نامه زدند تا به کوفه بیاید، همانها منشأ فتنه شدند؛ یا به واسطه تهدید و تطمیع از رویکرد خود درباره نصرت امام پشیمان شدند و با امام همراه نشدند و یا به صف دشمنان پیوستند و مقابل امام در کربلا صف کشیدند.
کوفیصفتان گاه به امام حسن مجتبی (ع) ایراد میگرفتند چرا با معاویه مصالحه کردی و گاه به امیرالمؤمنین (ع) ایراد میگرفتند چرا از حق خود برابر پیمانشکنان غدیر دفاع نکردی و به طور حتم اگر امام حسین (ع) با یزید بیعت میکرد، مقابل رأی امام میایستادند.
به نظر میرسد عمر بن سعد برای اینکه مانع دیدار مردم با کاروان اسرای کربلا شود، آن بزرگان را از مسیر بادیه عبور داده که مسیری صعبالعبور و سخت بود.
کشور بلژیک از جمله کشورهایی در قاره اروپا است که در ایام عزاداری سالار شهیدان شاهد حرکت دستههای عزاداران حسینی در خیابانها و کوچه پسکوچههای شهرهایش بوده است.